Eξελίξεις:


Kostas Giannopoulos_Proedros Syllogou To Hamogelo tou Paidiou

Ο Πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού, για πρώτη φορά σε μία αλλιώτικη συνέντευξη…

       
Print Friendly
Χριστίνα Αγγελακοπούλου από Χριστίνα Αγγελακοπούλου
16:55, 14 Αυγ 2012

Αναρτήθηκε στην κατηγορία: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τελευταία τροποποίηση: 14 Αυγούστου, 2012 23:04

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως τον Πρόεδρο του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού», καθώς οι δημόσιες εμφανίσεις του περιορίζονται κυρίως σε θέματα που αφορούν το Σύλλογο και τις δράσεις του. Όμως, η ιστορία του «Χαμόγελου» καθώς και το έργο που επιτελεί, είναι τόσο σημαντικά, που προσωπικά πιστεύω ότι αξίζει να γνωρίσει ο κόσμος καλύτερα τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τον –τυπικό κατά τη γνώμη του ιδίου– τίτλο του «Προέδρου».

Ο Κώστας Γιαννόπουλος μιλάει στο Exelixeis.gr, έτσι όπως δεν έχει μιλήσει ποτέ ως τώρα.

Αφήνει τον τυπικό λόγο των ολιγόλεπτων δηλώσεων και των τηλεοπτικών πάνελ, και μιλάει απλά και ανθρώπινα, ως πατέρας κι «εργάτης» (όπως αυτοαποκαλείται), με λόγια μέσα από την καρδιά του. Εκφράζει τις αγωνίες του, τα παράπονά του, τις ανησυχίες του, τις δυνατές στιγμές με τα παιδιά της μεγάλης οικογένειας του «Χαμόγελου».

Τον συνάντησα στα κεντρικά γραφεία του Συλλόγου στο Μαρούσι. Η συζήτησή μας διήρκεσε περίπου 2 ώρες, ήρεμα και χωρίς καμία απολύτως βιασύνη. Είδα μπροστά μου έναν άνθρωπο που αφέθηκε εντελώς και ξεδίπλωσε σκέψεις και συναισθήματα. Άλλοτε ήρεμα και άλλοτε έντονα, ανάλογα με το θέμα κάθε φορά. Δε διστάσε να αναφερθεί σε περιπτώσεις ανθρώπων που χρησιμοποίησαν το «Χαμόγελο» για την προσωπική τους προβολή, ενώ για τις συκοφαντίες εναντίον του Συλλόγου –σύμφωνα με τις οποίες ο σκοπός είναι το κέρδος– ο Κώστας Γιαννόπουλος απάντησε πως το «Χαμόγελο» είναι πλούσιο όχι σε χρήματα, αλλά σε «καταθέσεις» ψυχής. Άλλωστε, κατ’ επιλογή του, όπως μου είπε, άφησε την επιτυχημένη επιχειρηματική του πορεία στο χώρο των υπολογιστών και της υψηλής τεχνολογίας, για να αφοσιωθεί εφ’ όρου ζωής –και με την ίδια του τη ζωή– στο «Χαμόγελο του Παιδιού» που ήταν η τελευταία επιθυμία του γιου του Αντρέα. Κατανοώντας ότι ο πόνος για έναν γονιό είναι μεγάλος, τον ρώτησα πρώτα αν ήθελε να μιλήσουμε για τον Αντρέα. Μου απάντησε πως θέλει πάντα να μιλάει για το γιο του… Άλλωστε, ζει μέσα από όλα τα παιδιά που ζουν σήμερα εξαιτίας της ιδέας του, της επιθυμίας του…

Ο Αντρέας, ένα σπουδαίο 10χρονο αγόρι, χάραξε το δρόμο της ευτυχίας για τα παιδιά, λίγο πριν φύγει για το «μεγάλο ταξίδι». Τα λόγια που έγραψε –μέσα σε μόλις λίγες γραμμές– στο ημερολόγιό του, κατάφεραν να «ταρακουνήσουν» τους μεγάλους και να γίνει αυτό που ο ίδιος ονειρευόταν και που για όλους μας πρέπει να είναι σκοπός ζωής. Όλα τα παιδιά να χαμογελούν.


Κύριε Γιαννόπουλε, στα 17 χρόνια λειτουργίας του Συλλόγου, πόσα χαμόγελα έχετε χαρίσει;

Πάρα πολλές χιλιάδες… Το να χαρίζεις χαμόγελα κάνοντας μία εκδήλωση, είναι το εύκολο. Μπορεί να είναι εύκολο το να δώσεις στα παιδιά τη δυνατότητα να περάσουν καλά για λίγο. Το να δώσεις χαμόγελο, όμως, σε παιδιά που δεν είχαν ποτέ φυσιολογική ζωή με τους γονείς τους, σε παιδιά που υποφέρουν από προβλήματα υγείας, σε παιδιά που έχουν περάσει τον τρόμο, τη φρίκη και τη βία, αυτό είναι φιλί ζωής, είναι χαμόγελο ζωής… Αυτά τα χαμόγελα, είναι τα πιο δύσκολα χαμόγελα που μπορεί να δώσει κανείς. Γιατί, για παράδειγμα, όταν βλέπεις ότι δε μπορείς να κάνεις ένα παιδάκι 3 ετών να γελάσει, όταν συνεχίζει να έχει «παγωμένο» βλέμμα και δε μπορεί να αλλάξει έκφραση, και μετά από 1-2 εβδομάδες αρχίζει και δείχνει ότι με την ασφάλεια, την αγάπη, τη θαλπωρή αλλάζει, αυτό είναι ένα χαμόγελο ζωής.

Στα σπίτια του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού», υπάρχουν πάντα άνθρωποι κοντά στα παιδιά. Είναι, πλέον, η οικογένειά τους…

 

Το σημαντικότερο, λοιπόν, είναι το να δίνεις πρακτικά λύσεις σε παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο μαζί με τις οικογένειές τους, γιατί τα παιδιά θέλουν την οικογένειά τους.

Αν, όμως, δεν υπάρχει η δυνατότητα να είναι με την οικογένειά τους, τότε δημιουργώντας μια «οικογένεια», όπως είναι το «Χαμόγελο του Παιδιού» με τα σπίτια μας.

 

 

 

Αλλά και στα νοσοκομεία, υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στα παιδιά και με τη δημιουργική απασχόληση τα κρατάνε σε καλή κατάσταση, γιατί τα παιδιά –όταν σταματάει η χημειοθεραπεία– θέλουν να παίξουν.

Και, γενικότερα, δίνεται στα παιδιά η δυνατότητα να επιβιώσουν σε μια εποχή που περνάει «μαυρίλα» και καταστροφή. Τα παιδιά δε μπορούν να επεξεργαστούν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω και δίπλα μας, και η καθημερινή ψυχολογική «κακοποίηση» είναι δεδομένη. Έτσι, είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτά το να καταλάβουν ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι κοντά τους, και μαζί με τους δικούς τους ανθρώπους, αλλάζουν ή θα αλλάξουν τη ζωή τους.

Πριν ασχοληθείτε με «Το Χαμόγελο του Παιδιού», ποιά ήταν η επαγγελματική σας ασχολία;

Εγώ, ήμουν ένας φτασμένος επαγγελματίας στο χώρο της πληροφορικής, με δύο εταιρείες. Ξεκίνησα την καριέρα μου το 1979-1980, φέρνοντας στην Ελλάδα –και αναλαμβάνοντας στη Μέση Ανατολή– μία πολυεθνική εταιρεία, η οποία μου ανέθεσε τη δημιουργία υποκαταστήματος στην Ελλάδα, και τη δημιουργία εργοστασίου στην Πάτρα πάνω σε τεχνολογία και υπολογιστές. Ήμουν ένας φτασμένος επιχειρηματίας που κατάφερα κι έφερα αλλαγές στο χώρο της πληροφορικής. Ήταν γνωστό σε όλους ότι οι εξειδικεύσεις και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσα, κατάφεραν να αλλάξουν πολλά πράγματα στο χώρο της πληροφορικής.

Όλο αυτό, μου έδωσε τη δυνατότητα να ξέρουν όλοι ότι είμαι άνθρωπος με διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων όσον αφορά την τεχνολογία, αλλά κυριότερα ακολουθώντας την ηθική στο χώρο της πληροφορικής. Γιατί αν βάλουμε τον παράγοντα «άνθρωπο» σε έναν υπολογιστή, ίσως δεν ακούγεται και πολύ συμβατός. Αλλά, την εποχή εκείνη κυριαρχούσε η πειρατεία στο λογισμικό. Ήμουν, όμως, από τους ιδρυτές σε κάποιους διεθνείς οργανισμούς που προσπαθούσαν να πολεμήσουν την πειρατεία. Ενώ, λοιπόν, ήμουν πρωτοπόρος σε ένα χώρο που θα μπορούσα να βγάζω πάρα πολλά χρήματα, ακολούθησα τη λογική της ηθικής τάξης, που είναι να σέβεσαι τη δημιουργία του άλλου, κι έτσι προχώρησα.

Αυτό, στη μετέπειτα ζωή μου με βοήθησε πάρα πολύ επαγγελματικά, γιατί ήξεραν όλοι ότι όταν θα ήθελαν να κάνουν μια δουλειά που θα έχει βάση, ηθική τάξη κι εμπιστοσύνη, ο Γιαννόπουλος ήταν ένας επαγγελματίας που θα μπορούσαν να τον εμπιστευθούν. Και αυτό βοήθησε, επίσης, στο να έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούσαν και με νοιάζονταν. Όταν το 1995 έμαθαν ότι ο γιος μου ο Αντρέας είχε όγκο στο κεφάλι, οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν, ήταν άνθρωποι της πληροφορικής. Αυτοί που υποτίθεται ότι είναι ψυχροί επαγγελματίες, δεν ήταν καθόλου ψυχροί. Άνθρωποι από το Σύνδεσμο Εταιρειών Πληροφορικής μου τηλεφώνησαν αμέσως για να σταθούν κοντά μου στο «γολγοθά». Τα περιοδικά του κλάδου έγραψαν κάποια άρθρα, τα οποία κυριολεκτικά με διέλυσαν ψυχικά, γιατί διάβαζα πολύ σημαντικά πράγματα.

Και, τελικά, διαπίστωσα ότι περνώντας τα χρόνια, μετά από 17 χρόνια πορείας στο «Χαμόγελο», οι πρώτοι αρωγοί ήταν οι συνάδελφοί μου, με τεράστιους εξοπλισμούς και γι’ αυτό χρησιμοποιήσαμε την τεχνολογία. Άνθρωποι, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει τις υποδομές και τις βάσεις για να σταθεί το «Χαμόγελο του Παιδιού». Τέτοια παραδείγματα, μας δείχνουν ότι είμαστε πολύ μικροί στη ζωή και μας δείχνουν, επίσης, ότι ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα ζωής μέσα από μία υποτιθέμενη ψυχρή αγορά, που είναι η πληροφορική, που όμως μέσα της είχε ανθρώπους με ευαισθησίες και διάθεση.

Ο Κώστας Γιαννόπουλος τιμήθηκε με το βραβείο «Life achievement» για το έργο του στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Και πριν από λίγο καιρό, σε μια ειδική Τελετή Απονομής Business I.T. Excellence Awards 2012, μαζί με το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, που είναι τα βραβεία που παίρνουν εταιρείες και άτομα για κάποιες τεχνολογίες, είχα την τιμή να με βραβεύσουν με το Life Achievement Award, αναγνωρίζοντας ότι ένας δικός τους άνθρωπος, ένας άνθρωπος της αγοράς τους, κατάφερε αυτό που κατάφερε με το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Εγώ, όμως, αισθάνθηκα πάρα πολύ όμορφα, γιατί άνθρωποι που με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν ήρθα από το πουθενά, αλλά πάλεψα, δούλεψα, και είχα μία οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Δεν είμαι, δηλαδή, ο άνθρωπος ο οποίος –κατά την άποψη κάποιων που ενοχλούμε– «ήρθε για να τα πάρει, ήρθε για να γίνει πολιτικός, ήρθε για να εκμεταλλευθεί το θάνατο του παιδιού του, ήρθε για να κάνει το ένα, ήρθε για να κάνει το άλλο».

Πώς αντιμετωπίζετε συναισθηματικά αυτά τα κακόβουλα σενάρια;

Τα σενάρια αυτά είναι βαλτά, δεν είναι από τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος μας αναγνωρίζει με την εμπιστοσύνη του. Αυτά ήταν συγκεκριμένα σενάρια, στην αρχή πιο πολύ, από ανθρώπους που δε γνώριζαν κι έλεγαν ότι «όλοι αυτοί τα παίρνουν». Υπάρχει μια γενικόλογη και γενική άποψη ότι «Όλοι στην Ελλάδα είναι απατεώνες. Άρα, δε μπορεί ο Γιαννόπουλος να αποτελεί εξαίρεση».

Αυτοί που έβγαζαν τα σενάρια, έβλεπαν ότι κάποιος φορέας –χωρίς να παίρνει κονδύλια– κάνει περισσότερη δουλειά σε καθημερινή βάση και με αναγνώριση του κόσμου. Άρα, τί άλλο μένει από τη συκοφαντία; Ναι, με ενοχλεί ακόμα και τώρα, παρ’ όλο που μου λένε να μη μ’ ενοχλεί, παρ’ όλο που με προτρέπουν να μη δίνω σημασία στα λίγα πικρόχολα που υπάρχουν. Με ενοχλεί, γιατί δε χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουν το «Χαμόγελο» για να προβληθούν.

Ίσα-ίσα, που στο «Χαμόγελο» μέσα –και είναι δική μου απόφαση–εγκλωβίστηκα. Η δική μου ζωή εγκλωβίστηκε… Δηλαδή, δεν είμαι ελεύθερος να κάνω πράγματα που μπορούσα να κάνω στο παρελθόν… Κατά καιρούς, ως άνθρωπος, μου λείπει η δημιουργία στο χώρο της επαγγελματικής δράσης μου… Κατά καιρούς, μου λείπει η ελευθερία μου… Όμως, είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος μ’ αυτή την επιλογή μου και δεν το μετανιώνω…

Εγώ, λοιπόν, είμαι άνθρωπος του marketing. Σπούδασα στην Αγγλία, δούλεψα στην ελληνική Πρεσβεία τότε, παράλληλα με τις σπουδές μου, και πάλεψα στη ζωή μου. Δεν είμαι κάποιος που τα βρήκα όλα έτοιμα. Η επαγγελματική μου καριέρα ήταν τελείως διαφορετική. Τεχνολογία, computers, υψηλή τεχνολογία κ.λπ.

Όμως, στα 17 χρόνια στο «Χαμόγελο», έμαθα πράγματα που ως γονιός τα είχα ως ένστικτο. Αγαπούσα δηλαδή τα παιδιά μου, έδινα τα πάντα για τα παιδιά μου. Βέβαια, η οικογένεια διαλύθηκε από τότε που έφυγε ο Αντρέας. Μείναμε οι δυο μας, εγώ και ο άλλος μου γιος, ο Νίκος. Κάποια στιγμή, τώρα τελευταία ξαναπαντρεύτηκα. Μόνο μία εθελόντρια θα μπορούσε να γίνει «εθελόντρια» και στη ζωή μου. Γιατί δε μπόρεσε να με δεχτεί κανένας. Δεν ανέχεται η ζωή που κάνω. Η πρώην σύζυγος έφυγε από τη ζωή, είχε πρόβλημα υγείας. Η ζωή διαλύθηκε ουσιαστικά… Η μόνη μου οικογένεια αυτή τη στιγμή, είναι το «Χαμόγελο»… Και ο άλλος ο γιος μου, είναι κι εκείνος στο «Χαμόγελο»… Η φυσική μου οικογένεια, αυτό που ονειρευόμουν και είχα δημιουργήσει, με δύο παιδιά, χάθηκε… Και λέω σε κάποιους, αν έρθει ένας τώρα να μου πει «Θα σου δώσω 100 εκ. ευρώ να φύγεις από το ‘Χαμόγελο’, να το εγκαταλείψεις». Όχι, δε με εξαγοράζουν 100 εκ. ευρώ. Γιατί δεν έχει αξία το χρήμα. Δε μπορούν να καταλάβουν, από τη δική τους ίσως διάθεση, ότι δεν είναι όλα εξαγοράσιμα.

Όταν ήμουν επιχειρηματίας φτασμένος με τα εργοστάσια και τα λοιπά, όλοι με είχαν στα όπα-όπα. Τώρα, εκτός από τον κόσμο τον απλό, με αντιμετωπίζουν ως «Έλα μωρέ! Αυτός που ασχολείται με το Χαμόγελο του Παιδιού». Αν τότε είχα μία οικονομική άνεση, τώρα δεν μου έχει μείνει τίποτα. Για κάποιους, αυτόματα χάνεις την εγκυρότητά σου γιατί δεν έχεις τον πλούτο τον οικονομικό. Ναι, έχουμε μια «τράπεζα» και είμαστε «πλούσιοι». Οι «καταθέσεις» όμως, είναι σε ψυχή και όχι σε χρήματα. Αυτή η ψυχή συσσωρεύεται και δίνει δύναμη. Πολλές φορές έχουμε βρεθεί στο «μηδέν» τα καλοκαίρια –όχι μόνο τώρα, λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά καί στο παρελθόν– που δεν είχαμε και δεν ξέραμε αν θα έχουμε χρήματα. Όμως, όλο και κάτι γίνεται πάντοτε και μας καλύπτει για να συνεχίσουμε.

Και πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι δεν είναι πάντα κάποιοι άνθρωποι να σκέφτονται μπροστά το συμφέρον τους, και μετά το συμφέρον των άλλων. Πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου να βλέπω ότι δεν ενδιαφέρομαι για τη δική μου επιβίωση, αλλά για την επιβίωση των άλλων… Και χάρηκα… Όταν το συνειδητοποίησα πολύ έντονα, χάρηκα πάρα πολύ, γιατί φεύγεις από το μικρόκοσμο το δικό σου και πάς σε ένα άλλο επίπεδο. Μου το έχουν πει, κατά καιρούς, διάφοροι με τις φιλοσοφίες τους, και δεν τις καταλάβαινα… Τώρα, βλέπω στην πράξη κάποιες φιλοσοφίες να γίνονται πραγματικότητα…

Έτσι, η καθημερινότητά μου πλέον είναι το «Χαμόγελο». Και όχι μόνο η καθημερινότητα, αλλά και τα βράδια… Τα βράδια σε κρίσεις, –και δε θέλω, ούτε περιμένω από κάποιον να μου πει «ευχαριστώ»– κοιτάζοντας στα μάτια τους γονείς του ενός παιδιού που σώθηκε, είναι αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά. Βλέποντας ένα παιδί που έχει επιβιώσει και είναι καλά, είναι αυτό που σου δίνει μία τεράστια ανταμοιβή. Βλέποντας παιδιά που τα είχαμε κοντά μας, και που πέρασαν στο Πανεπιστήμιο, που προχώρησαν στη ζωή τους κι έγιναν σημαντικοί άνθρωποι για τη ζωή τους, είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

Και γι’ αυτό «Το Χαμόγελο του Παιδιού» κάνει πολλά περισσότερα από όσα γνωρίζει ο κόσμος. Η τηλεόραση έδειχνε, αποσπασματικά, κάποιες άσχημες καταστάσεις που ζούσαν ορισμένα παιδιά, και το «Χαμόγελο» ανταποκρίθηκε. Όπότε, όλες αυτές οι αναφορές και τα ρεπορτάζ, έδειχναν ένα μέρος του «Χαμόγελου», γιατί εστίαζαν σε συγκεκριμένα πράγματα.

Όλα τα άλλα, η προληπτική ιατρική σε όλη την Ελλάδα, τα νοσοκομεία, τα ασθενοφόρα, οι εξαφανίσεις, το Amber Alert, τα Κέντρα Στήριξης Οικογένειας –που λειτουργούν σε σε 24ωρη καθημερινή βάση– δεν ήταν γνωστά. Αλλά, εμείς δεν περιμέναμε να «δείξουμε» κάτι για να «φαίνεται» απλώς κάτι. Το μόνο που θέλαμε, ήταν να κάνουμε πράγματα. Ο κόσμος μας αγαπάει γι’ αυτά που έχει ακούσει, και γι΄ αυτό το λόγο προσπαθούμε το τελευταίο διάστημα να κάνουμε πιο γνωστό το τί γίνεται.

Ωστόσο, η συκοφαντία γυρίζει μπούμερανγκ. Γιατί εμείς, είμαστε ένας φορέας που λειτουργεί 17 χρόνια, που έχει κοντά του 2.000 εθελοντές και απασχολεί γύρω στους 310 επαγγελματίες, από τους οποίους το 10% είναι διοικητικό προσωπικό.

Οι περισσότερες εγκαταστάσεις μας, είναι προσφορά. Το ίδιο και τα αυτοκίνητα, τα τρόφιμα, τα ρούχα και, φυσικά, έχουμε και οικονομική στήριξη για να μπορούμε να πληρώσουμε το προσωπικό μας, τα καθημερινά μας έξοδά.

Άρα «κινούμε» το ενδιαφέρον, γι’ αυτό «ενοχλούμε» κάποιους. «Κινούμε» την προσφορά σε είδος, τη συμμετοχή των ανθρώπων.

Και μετά, έφτασε σε ένα σημείο που πλέον να έχει αναγνωριστεί περισσότερο θεσμικά το «Χαμόγελο» σε διεθνείς οργανισμούς απ’ ό,τι το δεχόταν το ελληνικό κράτος. Το οποίο ελληνικό κράτος το «ενοχλούσαμε», γιατί αποδεικνύαμε ότι με απλούς τρόπους, και όχι με τεράστια κονδύλια, μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Μας έδιναν βραβεία, μου ζητούσαν να μπω στην πολιτική σκηνή, είτε το ένα κόμμα είτε το άλλο, να πάω για Δήμαρχος ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά, το «Χαμόγελο» «ενοχλούσε», γιατί καταδεικνύαμε καθημερινά το έργο μας –και όχι δημοσιοποιώντας πάντα– δίνοντας προσκλήσεις, κάνοντας προτάσεις, κάνοντας έρευνες, τις οποίες δίναμε στους αρμόδιους. Όμως, οι έρευνες κατέληγαν στα καλάθια των αχρήστων, όπως συμβαίνει με ένα δέντρο που οι ρίζες του έχουν απλώσει τόσο πολύ, που οποιοδήποτε λουλούδι πάει να φυτρώσει το «καίνε».

Διαβάζοντας τις έρευνες και τις εκθέσεις του Συλλόγου, θα συμφωνήσω στο ότι έχουν επιστημονικό, ακαδημαϊκό και πρακτικό ενδιαφέρον.

Έτσι είναι. Κάποια στιγμή, είχαμε υποβάλει μία πρόταση για την οριζόντια δικτύωση σχετικά με την προστασία των παιδιών πανελλαδικά –καθώς και την έρευνα που κάναμε σε όλη την Ελλάδα– για το τί φορείς υπάρχουν σε περιφερειακό επίπεδο. Η πρότασή μας ήταν να γίνει οργάνωση για την προστασία των παιδιών σε περιφερειακό επίπεδο. Το ελληνικό κράτος απέτυχε, και το παραδέχτηκαν όλοι. Και ξαφνικά, ερχόταν ο ένας υπουργός και έκανε το ΚΕΣΑΘΕΑ (Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο για την Πρόληψη και την Αντιμετώπιση της Θυματοποίησης και της Εγκληματικότητας των Ανηλίκων), ερχόταν ο άλλος υπουργός κι έκανε κάτι άλλο, ο άλλος διέλυε το ένα κι άρχιζε το άλλο. Δηλαδή, υπήρχε μία συνέχεια σε μια διαδικασία, και γι’ αυτό έφτασε το «Χαμόγελο» εδώ που έφτασε. Πολλές φορές αισθάνομαι να απολογούμαι γι’ αυτά που κάνουμε, γιατί δεν υπήρχε ποτέ η διάθεση να έχει η πρόνοια την οντότητα που χρειάζεται, και αυτό γιατί κατά την άποψη των πολιτικών δεν πουλάει η πρόνοια. Γιατί δε φαίνεται το έργο που κάνουμε για την πρόνοια. Έτσι, λοιπόν, το είχαν σε δεύτερη μοίρα. Πόσο μάλλον τώρα, που ήρθε αυτή η οικονομική κρίση, και που αποδεικνύεται ότι τα πάντα ήταν διάτρητα και δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο.

Ο πολύς ο κόσμος γνωρίζει το «Χαμόγελο του Παιδιού» κι εσάς ως τον Πρόεδρό του. Δε γνωρίζει, όμως, το τί ακριβώς κάνετε προσωπικά. Πρακτικά, λοιπόν, με τί ασχολείστε;

Είναι ένας εργάτης ο Γιαννόπουλος, ο οποίος λειτουργεί 24 ώρες όχι μόνο για την οποιαδήποτε κρίση υπάρχει – ως κεντρικός συντονιστής του Amber Alert, συντονιστής του 1056, συντονιστής σε όλες τις διαδικασίες τις πρακτικές.

Αλλά και γνωρίζοντας όλα τα παιδιά που είναι κοντά μας με το μικρό τους όνομα και με τα προβλήματά τους. Μιλάω μαζί τους για τα σοβαρά προβλήματα τους, έρχομαι σε επικοινωνία με τα πιο μεγάλα παιδιά για το πώς θα προχωρήσουν στη ζωή τους και για κάποια προβλήματα που τους έτυχαν. Ξέρω και ξέρουν ότι ανά πάσα στιγμή θα με βρουν στο κινητό μου για να πουν το οτιδήποτε. Άρα, δεν είναι ένα κλειστό κύκλωμα ιδρύματος, στο οποίο υπάρχουν τα στενά όρια κάποιων ανθρώπων που δε μπορούν να πάνε στον «Πρόεδρο».

Καταρχήν, όταν ξεκίνησε το «Χαμόγελο», εγώ δεν ήθελα καν να έχω τίτλο. Δεν ήθελα τίποτα. Είναι τυπικός ο τίτλος. Όλοι οι τίτλοι είναι τυπικοί σ’ εμάς. Η ουσία, είναι η δουλειά. Κι έτσι, το πρώτο διάστημα, Πρόεδρος ήταν ο Πέτρος Φιλιππίδης. Αργότερα, όμως, μου είπαν ότι επειδή τυπικά και ουσιαστικά είσαι εσύ εκείνος που ξέρουν όλοι, θα σου δώσουμε και τον τίτλο του Προέδρου. Άρα, το προεδριλίκι δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από το να μου δίνει την οντότητα εκείνη που χρειάζεται για να υπογράψω κάποια χαρτιά ή να τηλεφωνήσω σε κάποιους υπουργούς.

Γιατί αν συμβεί κάτι, όπως μια εξαφάνιση που χρειάζεται να ταρακουνήσω, θα τηλεφωνήσω σε κάποιον υπουργό και θα τον πιέσω για να κάνει την ανάλογη κίνηση.

Εκεί, είμαι ο «Πρόεδρος. Αλλού, είμαι «εργάτης», «οδηγός», «με το τζιν και σκάβω» ή «ποτίζω». Κυκλοφορώ με ένα υπηρεσιακό αυτοκίνητο με φάρους, με σειρήνα. Ανά πάσα στιγμή, λοιπόν, με καλούν για να πάω σε κάτι έκτακτο.

Για οτιδήποτε συμβεί κατά τη διάρκεια του 24ώρου, «συνυπάρχω» στη γραμμή μαζί με τους ψυχολόγους και τους κοινωνικούς λειτουργούς, τον Εισαγγελέα ανηλίκων, τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, τον Αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ή προσπαθώντας να βρούμε λύσεις με τον Αρχηγό της Αστυνομίας ή με άλλους αρμόδιους. Πιέζοντας καταστάσεις, γιατί π.χ. έγιναν λάθη που λειτουργούν σε βάρος των παιδιών. Ασχολούμαι και προσωπικά με υποθέσεις εξαφάνισης παιδιών, τις οποίες δεν τις χειρίστηκαν καλά κάποιοι κι έπρεπε να τηλεφωνήσω εγώ για να κινητοποιήσουμε, γιατί διαφορετικά τα παιδιά θα κινδύνευαν.

Άρα, η καθημερινότητά μου δεν είναι τίποτε άλλο από δράση, δράση, δράση. Όλα αυτά που δημιουργήθηκαν στο «Χαμόγελο» δεν είναι τυχαία. Κάποιοι άνθρωποι, κι εγώ προσωπικά, δουλέψαμε πάρα πολύ. Παράλληλα με την καθημερινότητα του να βρίσκεσαι στην «πρώτη γραμμή», πρέπει να «ζητιανέψεις» για να βρεις και χρήματα για να επιβιώσει το «Χαμόγελο». Δεν είναι τυχαίο ότι πέρυσι για ακόμα μία φορά βρεθήκαμε με ενάμισι μήνα οικονομικής ζωής. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι πρέπει να «τρέξω»,  να δω ανθρώπους, πρέπει να κάνουμε ειδικές καμπάνιες, να βρούμε εταιρείες που μας κάνουν χορηγίες. Όλα αυτά θέλουν χρόνο κι επαφές με ανθρώπους, ιδιοκτήτες εταιρειών, managers, όλους αυτούς οι οποίοι θέλουν να μιλήσουν με τον Πρόεδρο του «Χαμόγελου». Όλοι θέλουν να μιλήσουν με τον Πρόεδρο. Εκεί, χρειάζεται ο «Πρόεδρος». Εδώ, χρειάζεται ο «εργάτης».

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» ήταν η επιθυμία του γιου σας, και σήμερα έχει φτάσει σ’ αυτό το σημείο να δίνει ουσιαστικές λύσεις σε προβλήματα παιδιών. Ως άνθρωπος, ως πατέρας, σκέφτεστε πόσο σπουδαία ήταν αυτή η επιθυμία;

Όχι απλώς περνάει από το νου μου αυτή η σκέψη. Ζω μ’ αυτό. Αλλά μου το υπενθυμίζουν και άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα… «Ο μπαμπάς του Αντρέα, ο Σύλλογος του Αντρέα»… Δε με λέει «Πρόεδρο» ο κόσμος… Ποιος νοιάζεται για προεδριλίκια; Καταρχάς, πρέπει να πω ότι το κέρδος το προσωπικό είναι τεράστιο, γιατί δε θα υπήρχα σήμερα αν δεν υπήρχε η επιθυμία του παιδιού μου να γίνει το «Χαμόγελο του παιδιού»… Δεν είναι εύκολο να χάσεις ό,τι πολυτιμότερο έχεις στον κόσμο α